Ostatnie 2 tygodnie byly bardzo, bardzo intensywne. Po wioslowaniu w Abel Tasman odpoczelismy troche w Motuece, poznalismy ciekawych ludzi i nadeszla chwila kiedy spotkalismy sie z rodzina Agnieszki, akutalnie podrozujaca po Nowej Zelandii.

Po pierwsze chcielibysmy Im bardzo podziekowac: ze chcieli nas ze soba zabrac i dzielic swoj samochod, ze przemycali nas do roznych hoteli i moteli, ze moglismy zobaczyc ogromny kawal poludniowej wyspy, pogadac po polsku i razem sie posmiac.

Ale od poczatku.

Z Nelson pojechalismy przez Punakaiki, gdzie znajduja sie Pancake Rocks. Niesamowite skaly, ktorych warstwy wygladaja jak ponakladane na siebie nalesniki. Ciekawa sprawa. W miedzyczasie wykapalismy sie w oceanie i zobaczylismy z niezwyklej perspektywy jak tworza sie morskie fale.

W Hokitika zobaczylismy ptaki kiwi – symbol Nowej Zelandii. Co prawda bylo to cos na ksztalt zoo, ale i tak bylo warto. Kiwi generalnie zeruja i poruszaja sie w nocy, a na ich widok mozna sie jedynie smiac. Dwie kulki (cialo i glowa), nogi i dziob jak slomka. Agnieszka po partyzancku zrobila zdjecia, a jak to wyszlo zobaczcie w galerii (kara za robienie zdjec 500$!!).

Miejscowosc Franz Josef, u stop lodowca o tej samej nazwie przywitala nas piekna pogoda. Tutaj czekala na nas wielka atrakcja – lot nad Alpami Poludniowymi. Widzielismy Aoraki/Mt. Cook – najwyzsza gore NZL, Mt. Tasman, kilka lodowcow i wielkie doliny. Z lotu ptaka robi to ogromne wrazenie. Wieczorem poszlismy jeszcze do czola lodowca Franciszka Jozefa.

Kolejny dzien to rzut oka na lodowiec Fox;a i dalsza droga przez przelecz Haast i Wanaka do Queenstown. Po drodze, jak kazdego dnia, piekne wodospady, olbrzymie jeziora i duzo widokow, ktore w tym natloku zapamietalismy tylko dzieki zdjeciom.

Queenstown – nowozelandzkie Zakopane. Mekka sportow ekstremalnych, miejsce narodzin skokow bungy i setki mozliwosci na zwiekszenie poziomu adrenaliny. Samych miejsc gdzie skacze sie na bungy jest kilkanascie, do tego paralotnie, lot pod helikopterem, rowery gorskie, zeglarstwo, nurkowanie, narciastwo itd.

W okolicach podobno produkuja bardzo dobre wino – slowem raj na ziemi.

Co prawda w zwiazku z polozeniem miasta ceny wszystkiego sa znacznie wyzsze niz na polnocy, ale takie ich prawo.

To wlasnie w Queenstown, Ola, kuzynka Agnieszki leciala na paralotni, a my zjezdzalismy specjalnymi saneczkami w dol betonowego toru. Tam tez odwiedzilismy lodowy bar Minus 5. Wejscie jest platne, ale w cenie dostalismy specjalne kurtki , buty i rekawiczki, a to wszystko po to, zeby chronic nas przed temperature w srodku. Przy wejsciu ostrzezenie od barmana – szklanki z drinkami podnosimy zawsze dwoma rekoma. Powod? Sa zrobione z grubego lodu. W srodku tylko podloga i sufit nie byly z lodu. Poza tym sciany, krzesla, kanapy, bar, polki i rzezby to czysty lod. To naprawde cos innego, szczegolnie, ze na zewnatrz chodzimy w krotkich spodenkach.

Z Queenstown pojechalismy do Te Anau i dalej do Milford Sound – fiordu nazywanego osmym cudem swiata. Mimo, ze caly dzien padalo I bylo pochmuno to widoki zapieraly dech w piersiach. To wlasnie zasluga deszczu, bo po scianach dolin lecialy setki wodospadow. W samym fiordzie wialo bardzo mocno, ale dzieki temu zobaczylismy to miejsce w innym swietle niz na cukierkowych pocztowkach.

Kolejny dzien spedzilismy w Dunedin, ktore szczyci sie mianem najbardziej studenckiego miasta w Nowej Zelandii. Atrakcja dla nas byl polwysep Otago, gdzie mozna zobaczyc niebieskie pingwiny (jedne z najmniejszych) i albatrosy. Pingwiny my z Agnieszka sobie odpuscilismy (lekki uraz po AntarktydzieJ, a albatrosy… nie bylo ich widac, bo zlaly sie z mgla.

Z Dunedin pojechalismy do Moeraki, gdzie na brzegu leza Moeaki Boulders – wielkie okragle kamienie. Podobno to kawalki wapienia wokol ktorych przez 60 mln lat nagromadzila sie gruba warstwa innych mineralow. Ciekawe, ale podobno robia wieksze wrazenie w czasie przyplywu.

Dalej dotarlismy do Mt. Cook Village, u stop gory, na ktore Sir Edmund Hillary trenowal przed wejsciem na Everest. Maoryska nazwa Mt. Cook to Aoraki i wszystkie nazwy pisane sa Aoraki/Mt. Cook. Widocznosc byla swietna, a odbicie w jeziorze niesaleko gor bylo piekne.

Nastepnego dnia przez jezioro Tekapo dojechalismy do Christchurch. Tam po ostatnim juz ;waletowaniu; w hotelu pozegnalismy rodzine Agnieszki i ruszylismy do Kaikoury. Kiedy Agnieszka zapytala dziewczyne z hostelu czy jest szansa na zobaczenie delfinow, odpowiedziala: Jasne. Dzisiaj widzialam jakies 40 z balkonu… Zatkalo nas. Wiedzielismy, ze to miejsce slynie z delfinow, wielorybow i fok, ale zeby bylo az tak latwo. Nastepnego dnia mimo zlej pogody poszlismy na plaze i po 5 minutach pojawily sie. Na poczatku tylko kilka, ale z kazda chwila coraz wiecej. W koncu na zdjeciu doliczylismy sie ponad 30 w jednym tylko miejscu. Skakaly, bawily sie i wygladaly jakby w ogole nie sprawialo im to zadnej trudnosci.

Zadowoleni pojechalismy do Blenheim, gdzie czekal na nas rower i troche bagazy. Kiedy szlismy do hostelu przed nami stanela Jana, Czeszka, ktora poznalismy w czasie pracy. Mieszka tu tez jej chlopak Lukas i jego brat Alex. Od razu zaproponowali, ze mamy spedzic noc u nich. Bardzo sie ucieszylismy tym bardziej, ze rower przechowywalismy wlasnie u nich. Pojechalismy jeszcze zobaczyc Blenheim, zjesc tradycyjne lody w Seymour Park (2 litrowe) i odebralismy nasze rzeczy. Wieczorem rozmawialismy o Nowej Zelandii i pokazywalismy zdjecia. Wszystko po polsku-czesku, bo oni sa z Ostravy, a polski znaja bo ogladali Czterech PancernychJ

Wczoraj od rana udalo sie nam sprzedac nasza Zlota Strzale. Nie bylo nam latwo rozstawac sie z naszym tandemem, ale koszt sprowadzenia go do Polski bylby zbyt duzy. Dostalismy dobra cene, a w sprawach platnosci I przelewu pieniedzy pomogla nam ciocia Agnieszki, ktora mieszka w Wellington, gdzie wlasnie jestesmy.

Z Blenheim bez problemu pojechalismy stopem do Picton, kupilismy bilety na prom i znowu jestesmy na polnocnej wyspie. Pogoda sie popsula, bo jesien idzie, ale te 10 dni, ktore zostalo nam w Nowej Zelandii chcemy mocno wykorzystac.

Na zakonczenie zapraszamy do ogladania zdjec (6 nowych galerii) i prosimy o wrazenia (szczegolnie dotyczace zdjec czarno-bialych).

Pozdrawiamy