W Otavalo bylismy juz 4 dni. Powoli zbieralismy sie do powrotu do Quito, by dalej pojechc na poludnie do Parku Narodowego Cotopaxi. Jeszcze przed wyjazdem z Otavalo zostawilismy plecaki w hostelu i pojechalismy do Laguna Cuicocha – wygaslego wulkanu, na dnie ktorego znajduje sie jezioro. Najpierw podjechalismy autobusem, a potem juz do samego Laguna nie chcac przeplacac zlapalismy autostopa. Dzieki ludziom, ktorzy nas podwiezli nie musielismy placic za wjazd na teren rezerwatu (wlasciwie to nie wiemy dlaczego).

Odnosnie oplat, to w Ekwadorze panuje zasada, ze turysci placa najwiecej, potem miejscowi i dzieci. Nie wiem dlaczego, bo nie wydaje mi sie bym zuzyla wiecej powietrza niz miejscowi, ani nie zdepcze wiecej trawy…:/ Zeby obejsc dookola jezioro potrzeba 6 godzin. My weszlismy na najwyzszy punkt i musielismy wracac do Otavalo, bo ciagle mielismy plan by jeszcze tego samego dnia wrocic do Quito. W drodze powrotnej spotkalismy Leszka z Katowic i chlopaka, który jak byl maly wyjechal do Kanady.
Dalej znow autopstop i powrot do Otavalo. W miedzyczasie postanowilismy, ze dopiero nastepnego dnia pojedziemy do stolicy.

Nastepny ranek: oddajac klucz ogladamy na mapie: ;Otavalo- full of activities; m.in. Imbabura 4650m n.p.m. Pan w hostelu powiedzial, ze wejscie na szczyt zajmuje max. 9 h, w zaleznosci, z ktorego miejsca rozpocznie sie wejscie. Zeby wejsc jeszcze tego samego dnia bylo juz za pozno, ale przeciez mamy ze soba namiot, kuchenke itd. Ze soba, wiec czemu nie przenocowac pod gora?! W tym samym momencie zaczelismy przepakowywac plecaki, zeby na szczyt wziac tylko najpotrzebniejse rzeczy. Plan powrotu do Quito ponownie oddalil sie o kolejne dwa dni, ale specjalnie nas to nie martwilo. W hostelu powiedzielismy, ze wrocimy nastepnego dnia i ruszylismy. Najpierw autobusem do Ibarry, potem kolejnym do La Esperanza. Tam ostatni posilek i w gore. Prosta, kamienna droga i 800m w gore (w pionie). W ostatnim domu, który mijalismy nabralismy wode, by starczylo nam na kolacje, kolejny obiad i jeszcze picie podczas podejscia. Powoli robilo sie ciemno i zaczelismy rozgladac sie za miejscem na namiot. Idealnym okazalo sie poletko dla wypasu krow. Widok z namiotu niesamowity i tylko gdzies w glowie mysl, ze rano bedzie trzeba wczesnie wstac, bo a nuz krowy nas stratuja. Ale nie. Pobudka o 6, platki z mlekiem, herbata, skladamy namiot i 1200m podejscia. Mogloby sie wydawac, ze wysokosc 4650 to juz oblodzona gora, snieg, zimno itd., ale dopoki podchodzilismy nic takiego nie bylo. Szlak prowadzil przez pola, mniej wiecej jak w Beskidach, nic trudnego. Powyzej 4 000m zaczelo wiac, ale to normalne. Poczatkowo bezchmurne niebo i widok na szczyt Imabubry zaczely przyslaniac chmury, ale szlismy do przodu. Pola sie skonczyly i zaczely sie skaly. Po lewej mgla, po prawej to samo. Widac sciezke, ale jakos mnie to nie zadowalalo. Zatrzymalismy sie za skala i postanowilismy ugotowac obiad. Minelo moze z pol godziny, troche sie przejasnilo, wiec postanowilismy zostawic część rzeczy i ruszyc tylko juz z naprawde lekkimi plecakami. Mielismy ze soba dwie tasmy wspinaczkowe, line, wiec na wszelki wypadek sie zwiazalismy. Nie wiem jakby to zadzialalo, gdyby byla taka sytuacja, ale dla wiekszego komfortu psychicznego ruszylismy zwiazani. Po pol godziny podejscia, a raczej juz wspinaczki, zaczal padac snieg. Mgla nie opadala, a wiatr dodatkowo wial strasznie mocno. Widzac ile jeszcze przed nami postanowilismy, ze lepiej zawrocic, i miec mile wspomnienia, niz pchac sie na sam szczyt. Na pewno nie byla to ostatnia gora, na ktora chcielismy wejsc. Przed nami jeszcze zejscie. Po dojsciu do miejsca, gdzie zostawilismy rzeczy, zrobislismy sobie herbate, spakowalismy sie i ruszylismy na dol. Bylo juz pozno, bo 15:25, a my musielismy zejsc ok. 2 000m w dol. Nie widzielismy, o ktorej mamy autobus powrotny do Otavalo, ale na pewno nie pozniej niz o 19. Szybko zaczelismy schodzic na dol. Odcinki, które odpochodzilismy w 4godziny, schodzilismy w o godzine. Tempo bylo naprawde szybkie. Prawie przy dojsciu do La Esperanza spytalismy chlopaka, który prawie biegl na autobus, o ktorej jest najblizszy, a On odpowiedzial, ze o 18. Hm, mielismy jeszcze jakies 600m do przystanku, a byla juz 18. Mimo wszytko podlaczylismy sie do chlopaka i przyspieszylismy majac nadzieje, ze a nuz autobus sie spozni. Doszlismy do przystanku. Zdazylismy kupic jeszcze cos do picie i prosze bardzo… cuda sie zdarzaja- spozniony autobus. W nagrode niesamowity zachod slonca i chwila odczynku od chodzenia po 10godzinach marszu. W Ibarze Jacek zauwazyl miejsce, gdzie bylismy blisko dworca, z ktorego mielismy kolejny autobus do Otavalo. Wyskoczylismy na skrzyzowaniu i tempo na kolejny autobus. Wbieglismy na dworzec i tylko powiedzielismy ;Otavalo; a Pan kwinal na nas reka i powiedzial ;rapido;. Siedzimy w srodku, autobus po minucie ruszyl.

Po chwili ogarnal nas smiech i niedowierzanie, ze udalo nam sie wejsc prawie na szczyt, i pomimo tego, ze nie wiedzielismy, o ktorej odjezdza jakikolwiek autbus zdazylismy akurat na obydwa. Szczeliwy, ale zmeczeni wrocilismy do Otavalo.

Dzisiaj jestesmy juz w Quito i myslimy…gdzie tu dalej pojechac…:)

Tutaj sa trzy filmy:

z podejscia

tutaj film spod szczytu Imbabury
i jeszcze pierwsza czesc naszego dziennika filmowego

Zdjecia z wejscia juz wkrotce, a tymczasem zapraszamy do galerii zdjec z Quito i Otavalo

Pozdrawiamy

P.S. (pisany przez Jacka)

Kiedy zeszlismy z Imbabury wymyslilismy nowa reklame dla Master Card. Czlowiek schodzacy z gor po ciezkim dniu, idacy praktycznie sila woli. Po chwili dochodzi do przystanku kupuje cos do picia, wskakuje do autobusu i lektor w tle: Determinacja – Bezcenna, za wszystko inne zaplacisz karta Master Card:)