Phnom Penh i Don Det w Laosie

W koncu sie odzywamy. Jestesmy juz w Laosie. Siedzimy na malej wyspie Don Det w rozlewisku Mekongu. Atmosfera jest tu niesamowicie wyluzowana, ludzie przyjazni, a ceny niskie.

Chwilowo mieszkamy we wlasnym bungalowie z trzciny, z tarasem, dwoma hamakami, no i oczywiscie wielkim lozkiem. To wszystko nad brzegiem Mekongu i codziennie mamy niesamowity zachod slonca.

Historia naszego dojazdu tutaj jest dosc dluga, ale napiszemy tylko o najwazniejszych rzeczach.

Chodzi o to, ze na granicy po stronie kambodzanskiej (mala wioska, najlepszy domek sluzyl za biuro) przyszedl facet w t-shircie z walizka pelna pieczatek. Bez zadnych wstepow zarzadal 1$ od osoby. Kiedy spytalismy: ;za co?; – odpowiedz: ;za pieczatke; lekko wybila nas z rytmu. Podjelismy jednak gre i kolejne pytanie : ;czy za zaplaconego dolara mozemy prosic o jakis rachunek?; dostalismy szybka odpowiedz: ;rachunki bedziemy wydawac od jutra;. Pozostalo nam zaplacic, bo jeszcze przed zadaniem nastepnego pytania facet nas uprzedzil, mowiac ze jesli nie zaplacimy nie odda nam paszportow.

Po stronie laotanskiej bylo dokaldnie to samo, ale przynajmniej dostalismy rachunek:) byly to oczywiste lapowy, ale co zrobic. Co kraj to obyczaj.

Pozniej nasza ciezarowka, na ktorej jechalismy zatrzymala sie kolo jakiejs imprezy. Dwoch facetow wskoczylo na pake, z piwem w reku i okrzykami Happy New Year. Tym razem swietowalismy laotanski nowy rok. W koncu wyciagneli nas na impreze – kierowca juz tam byl. Znowu darmowe piwo, tance itd. Okazalo sie ze byl to posterunek celny na granicy laotanskiej!!!

W koncu dotarlismy na nasza wysepke i jest nam tu dobrze. Zostaniemy tu pewnie jeszcze dzien, dwa. Nie chcemy sie spieszyc – nic nas nie goni. Codzienne kapiele w Mekongu pozwalaja nam uciec od kwietniowego zaru, a jedyny halas to kilka lodek przeplywajacych po rzece.

Musimy jeszcze napisac kilka slow o Phnom Penh – stolicy Kambodzy. Spedzilismy tam, calkiem nieoczekiwanie, 6 dni. Znowu zupelnie przypadkowo znalezlismy przyjemne miejsce do spania. Poznalismy tam przyjaznych ludzi i naprawde udalo sie nam odpoczac.

Tak naprawde jedynym miejscem, które zobaczylismy w Phnom Penh bylo S-21 – tajne wiezienie zalozone przez Czerwonych Khmerow. Zanim osadzono tam tysiace ;przeciwnikow rewolucji; znajdowalo sie tam liceum. Klasy zmieniono w cele i sale tortur. We wszystkich oknach wstawiono zelazne kraty, a cale budynki pokryto drutem kolczastym – zeby zdesperowani wiezniowie nie mogli odebrac sobie zycia skaczac z wyzszych pieter. Dookola tego wszystkiego palmy kokosowe i bloki mieszkalne – centrum stolicy. Pomyslec, ze tworcy i najwyzsi ranga pracwnicy tego wiezienia zaprzeczali, ze takie miejsce, w ogole istnialo.

W ciagu kilku lat funkcjonowania S-21 wieziono i torturowano ponad 15000 osob. Z wyjatkiem 7 z nich reszta zostala wywieziona na pobliskie ;pola smierci;, gdzie zostali zamordowani i zlozeni w masowych grobach. Tak naprawde jest to tylko jedno z udokumentowanych miejsc broni Czerwonych Khmerow. W calej Kambodzy znaleziono ponad 19000 masowych grobow. Wedlug roznych zrodel  w czasie dyktatury Pol Pot;a zginelo od 1 do 3 milionow osob.

Bedac w Kambodzy czytalismy ksiazki na ten temat, pamietniki ludzi ktorzy przezyli, ogladalismy filmy. W polaczeniu z tym co zobaczylismy w S-21 daje to dopiero pewien obraz tego co tu sie dzialo jeszcze 25 lat temu…

Polowa kwietnia to czas kiedy Kambodza obchodzi najwieksze swieto w roku – Khmerski Nowy Rok. Cala rzecz trwa 3 dni i dla nas, tak jak zreszta dla wiekszosci miejscowych i turystow, sprowadza sie do wielkich bitew wodnych, obsypywania sie talkiem i imprez do bialego rana. Walki na wode zaczynaly sie ok 18. Najpierw delikatnie. Punktem zapalnym byl często bar w naszym guest housie. Dziewczyna z obslugi wykorzystala zraszacz do kwiatow i oblala jednego z klientow. On/ona nic sobie z tego nie robiac podnosi z ziemi przygotowana wczesniej butelke i splukuje przeciwnika. Od kropli do kropli cala podloga, sciany, bar, stol bilardowy i nawet niebiaracy udzialu goscie sa zupelnie mokrzy. Do tego dochodzi sypanie talkiem i po pewnym czasie wszyscy byli pokryci bialymi plamami. W tym czasie kilka osob (w tym Agnieszka) zakradlo sie do kuchni(!) i wyniesli stamtad (za zgoda wlascicieli) wiadra i garnki. No i zaczynamy od nowa:) Takie polewanie i sypanie trwalo od 14 do 16. kwietnia. Duzo smiechu, duzo zabawy i pelna integracja.

Dzien pozniej zostalismy zaproszeni przez rodzine prowadzaca nasz hotelik do parku wodnego. Tak – w Phnom Penh jest park wodny. Fakt, ze pewnie nie spelnial kilku zachodnich norm bezpieczenstwa i czystosci, ale wszyscy szalelismy na zjezdzalniach jak male dzieci i dobrze sie bawilismy. Bylo super!

Jeszcze wieczorem okazalo sie, ze ktos bardzo blisko zaprzyjaznil sie z sandalami Agnieszki i gdzies zniknely. W Kambodzy (tak jak w Tajlandii i Laosie) nalezy zdjac buty przed wejsciem do czyjegos domu. Podobnie jest przy wchodzeniu do hotelikow. Dlatego tez, wszyscy turysci zostawiali buty przed wejsciem, ale wygladalo, ze nie bedzie z tym problemow. Okazalo sie jednak, ze sandaly Agnieszki naprawde sie komus spodobaly. Szkoda…

Nie zmieni to jednak naszej opinii, ze Kambodza to kraj ludzi wyluzowanych, spokojnych i chetnych do pomocy. Jezeli do tego dodamy bezpieczenstwo, niskie ceny i dobre jedzenie (chociaz troche ubozsze w smaku niz tajskie) to wychodzi naprawde ciekawe miejsce i moze warto zamiast lezec dwa tygodnie na plazy w Tajlandii przyjechac tu i zobaczyc jak tu jest naprawde.

Zdjecia beda wkrotce, bo lacze jest wolne.

Pozdrawiamy.