Pracownicy winnicy

Tak jak planowalismy pracujemy w Nowej Zelandii. Przez pewien okres nie bylismy pewni czy sie uda, ale jak sie okazalo z bliska wyglada to znacznie latwiej i przyjemniej.

Zlozylismy podanie o pozwolenie na prace i dostalismy je wraz z olbrzymia naklejka w paszporcie w ciagu 2 dni. Podobnie bylo z numerem podatkowym IRD. Jedno pismo i mozemy odprowadzac podatek. Konto bankowe mozemy zalozyc za darmo i dostaniemy od razu karte platnicza. Czy moze byc latwiej?

Jezeli chodzi o prace to najwazniejsze jest to ze ja mamy. Przez pierwsze dwa dni byly problemy z transportem, m.in. raz kierowca zapomnial po nas przyjechac (byla godz. 5.30 rano), a my czekalismy jak jelenie przez 1,5 godziny. W koncu jednak pracujemy i chcielismy sie podzielic kilkoma spostrzezeniami na ten temat.

Po pierwsze mamy miedzynarodowe towarzystwo. W hostelu glownie Niemcy, ale w pracy to juz mieszanka wybuchowa: Japonczyk, Chinczyk, facet z Malezji, Niemcy, Czesi, Nowozelandczyk i Anglicy, Tajowie, dziewczyna z Tajwanu no i my:) Ta cala gromadka dowodzi Bon – rozrywkowy gosc z polnocnej wyspy, a jeszcze nad nim stoi Ram – szef z Indii.

Pracujemy w godzinach badziej cywilizowanych niz mielismy na poczatku. Odbieraja nas sprzed hostelu ok 7.10, a praca trwa zwykle 8-9 godzin. My akurat pracujemy 7 dni w tygodniu, ale przymusu nie ma i można sobie w zasadzie wybierac kiedy chce sie isc do pracy.

Wielu z Was zastanawia sie pewnie co można w takiej winnicy robic. Po 5 dniach pracy jestesmy juz po zajeciach typu: wirelifting, leaf pluckling i zamykanie pudelek. Teraz po kolei wyjasnienie.

Wirelifting – drzewka winogronowe sa ustawione pomiedzy trzema rzedami drutow, które z kolei przymocowane sa do slupow. Cala zabawa polega na tym zeby odpiac drut od slupka, zebrac jak najwiecej galezi pod drut (tak zeby nie wystawaly) i zaczepic go wyzej. I tak przez caly dzien. Taka praca wykoynwana jest jako kontrakt – placa ;za drzewko; – cale 3,5 centa! W zwiazku z tym zrobilismy wczoraj z Agnieszka 4000 drzewek:)

Leaf Plucking – po polsku obrywanie lisci. Juz sama koncepcja, zeby ktos placil nam za obrywanie lisci byla ciekawa. Trzeba by pomyslec nad zatrudnieniem dzieci w wieku 3 – 10 lat – zostaliby milionerami. Nam mamy zawsze mowily, ze nie wolno, ale musielismy sie przemoc. Cala sztuka polega na tym, zeby obrywac liscie tylko w okreslonym przedziale (miedzy dolnym a srodkowym drutem) i w taki sposob, zeby ;…ekspozycja osiagnela 90 procent; – co oznacza, ze po przejsciu ma byc widoczne 90 procent owocow. Oczywiscie nikt nie bedzie chodzil z miarka, ale jak przyjedzie zarzadca winnicy i spojrzy okiem profesjonalisty to wszystko bedzie wiedzial. W tej pracy zdecydowanie najlepsi sa Tajowie. Robia to tak szybko, ze czasem zatrzymywalismy sie zeby podpatrzec technike. Ta praca tez jest kontraktowa i w zaleznosci od wielkosci drzewek placa od 9 do 16 centow za sztuke.

Zamykanie pudelek – zamiast drzewek widac las slupkow z drutami, a pomiedzy nimi zielone plastikowe pudelka. W kazdym pudelku jest male drzewko. Chodzi o to, zeby sprawdzic wszystkie pudelka, czy sa dobrze zamkniete, czy sa od dolu przysypane ziemia, czy sa odpowiednio przymocowane do drutow itd. Po pewnym czasie okazuje sie, ze zamknietych jest wiekszosc ale niestety trzeba przysypywac. W tym momencie wszyscy zachowuja sie jak kury na podworku przysypujac stopami troche ziemi. Po takiej akcji mamy w butach mala piaskownice, ale jednoczesnie satysfakcje, bo ta praca jest liczona NA GODZINY! Znacznie bardziej oplacalne, bo można poruszac sie w mysl zasady: ;Nie przyjechalismy tu pracowac tylko zarabiac;.

My jak narazie wiecej pracujemy niz zarabiamy, ale powoli sie to zmienia, bo przyzwyczajamy sie do palacego slonca, poszczegolnych zadan i do lekkiego ;odmozdzenia; – mozg po kilku godzinach obrywania lisci po prostu przestaje funkcjonowac, a czlowiek zamienia sie w robota. Zreszta sprobujcie przy najblizszej okazji znalezc drzewo i obrywac liscie na czas przez kilka godzin:)

Nasze nowe miasteczko – Blenheim – jest dosc kameralne, ale przyjemne. Jest czysta rzeka, w ktorej można sie kapac, niedaleko mamy ocean, a ludzie jak wszedzie w Nowej Zelandii sa bardzo mili i pomocni.

To chyba tyle na dzisiaj.

Pozdrawiamy

Podroznicy Pracownicy Winnicy (czyli My)

P.S. W ramach uczenia sie od lepszych kupilismy najnowszy numer National Geographic. Zdjecia ciekawe, artykuly tez, ale najbardziej w pamiec zapadl nam cytat:”

;If you worry you die, if you don;t worry you also die. So why worry?; – Mike Horn, w czasie zimowego dojscia do bieguna polnocnego.

Proste, ale zawiera w sobie duzo madrosci.