Roraima – Wenezuela

Z Manaus pojechalismy do Presidente Figeredo zwanego miastem wodospadow. W okolicy jest ich kilkadziesiat, a do wiekszosci mozna dojechac na wlasna reke. My spedzilismy kilka godzin przy jednym z nich, kapiac sie i podziwiajac widoki.

(przy wodospadzie niedaleko Presidente Figeredo)

Pozniej, po kilkunastu godzinach spedzonych w nocnym autobusie do Boa Vista i kilku kolejnych jadac do Santa Elena de Uarien nasza radosna podroz w kierunku Wenezueli skonczyla sie razem z silnikiem, ktory sie zepsul.

Stanelismy w srodku sawanny, jakies 60 kilometrow od granicy przypiekani sloncem i zarem bijacym od drogi. Wyciagnelismy nasza autostopowa tablice , napisalismy SANTA ELENA i … po 20 minutach jechalismy z trzema Wenezuelczykami. Jakosc drogi i predkosci jakie osiagalismy zupelnie do siebie nie pasowaly, ale wazne ze jechalismy. Na granicy musielismy sie wytlumaczyc, gdzie pojedziemy dalej z ojczyzny Bolivara i pan laskawe wbil nam do paszportow wize na 30 dni. Jeszcze tylko pochwalilismy sie naszymi zoltymi ksiazeczkami (swiadectwa szczepien) i wjechalismy do Wenezueli.

W Santa Elena postanowilismy, ze pojedziemy na trekking na Roraime. Jest to najwyzszy (2800 m.n.p.m.) z ponad 100 tepuis (plaskowyzy) w tej okolicy, a jego nazwa w jezyku Pemonow oznacza ;Matka wszystkich rzek;. Z wielu ofert (trzeba wziac przewodnika) wybralismy Roraima Extreme – polega to na tym, ze trzeba niesc caly sprzet i jedzenie na 6 dni na wlasnych plecach. Zwykla wersja uwzglednia tragarzy, ale jest znacznie drozsza.

(podejscie pod Roraime – droga do Base Camp)

Pierwszego dnia dojechalismy jeepami do San Francisco:), i dalej po szutrowo-kamiennej drodze do Paratepui, skad zaczyna sie podejscie. Pierwsze 12 km to dojscie do obozu nad rzeka Kukenan. W miedzyczasie trzeba przejsc przez 2 rzeki, ktore w niektorych miejscach sa dosc glebokie. Wieczor w obozie uplynal nam na czekaniu na przewodnika, ktory dotarl z opoznieniem, bo poziom wody podniosl sie na tyle, ze nie mozna bylo bezpiecznie przejsc na druga strone rzeki. Zaatkowaly nas tez komary i meszki, wyraznie uodpornione na wszystkie znane srodki przeciw owadom. Drugi dzien to dlugie i meczace podejscie do Campamento Base (Base Camp) na wyskosci 1870 m.n.p.m. Brak cwiczen przez ostatni miesiac, wzrost wysokosci (miedzy obozami jakies 800 metrow) i temperatura robia swoje. Po drodze skalki, podmokle plaskie odcinki i bloto nie ulatwiaja zycia. Kiedy doszlismy na miejsce zobaczylismy Roraime w calej okazalosci. Wysoka na kilkaset metrow skalna sciana szerokosci kilku kilometrow – tak mozna to w skrocie opisac.

(sciana Roraimy)

Nastepny dzien byl decydujacy. Prawie 1000 metrow w pionie, ktore dzielilo nas od szczytu, pokonuje sie najpierw blotnistym stokiem, pozniej gestym lasem po skalach i korzeniach, a na koncu znajduje sie dlugie podejscie piargiem, gdzie jeden nieuwazny krok konczy sie w najlepszym wypadku zjechaniem kilku metrow w dol. Wysilek wynagradzaja jednak widoki – jedne w swoim rodzaju. Szczegolnie ciekawe jest przejscie pod wysokim na ok 200 metrow wodospadem, ktory oblewa skaly na ostatnim podejsciu. W koncu po niecalych 4 godzinach bylismy na gorze.

(razem na szczycie Roraimy)

Kiedy szlismy to jednego z tzw. Hoteli, czyli miejsc w ktorych rozbija sie namioty (wneki skalne, miejsca pod nawisami itp.) wrazenie zrobil na nas ksiezycowy krajobraz tego miejsca. To bylo cos niesamowitego. Noc na tej wysokosci i w takim miejscu byla duzym przezyciem.

(nasz banner w obozie na szczycie – tu jest Roraima:)

Nastepnego dnia mielismy isc na wycieczke do kilku ciekawych miejsc, ale poczatkowo mgla byla tak gesta, ze nic nie bylo widac. Pozniej jednak rozpogodzilo sie i ruszylismy w strone jednego z jacuzzi;s, czyli naturalnego basenu z zimna, ale czysta woda i krysztalami gorskimi na scianach i dnie. Po kapieli doszlimy na krawedz tepui i do La Ventana (okna), formacji skalnej wygladajacej jak okno.

(w jacuzzi – temp. wody ok. + 5 st.C.)

Niestety mgla byla gesta, ale i tak wrazen nie brakowalo. Po poludniu wspielismy sie tez na najwyzszy punkt i tak pagoda spisla sie naprawde dobrze. Przedostatni dzien skladal sie z jednego, bardzo dlugiego zejscia w czasie, ktorego zrobilismy 1800 metrow w pionie w dol. Szlo sie nam bardzo dobrze, bo nogi przyzwyczaily sie do wysilku, plecaki byly lzejsze, ale i tak skutki czujemy do dzisiaj. Prawie 2 kilometry w dol to duzo – teraz to wiemy. W Camp Kukenan wykapalismy sie w rzece, przespalismy i od razu bylo lepiej. Wszyscy niesamowicie cieszyli sie z wejscia, a i my uwazamy to za swoj maly sukces.

(w okolicach La Ventana)

(fragment podejscia widziany ze szczytu)

Ostatni dzien to powrot do Paratepui – zmudny i szczerze mowiac nudny, czterogodzinny marsz. Szlismy dosc szybko, zeby rozruszac zbite i zmeczone miesnie, w mysl powiedzienia: czym sie strules, tym sie lecz, ale okazalo sie, ze w tym przypadku to nie dziala:) Dowiedzielismy sie o tym nastepnego dnia. Teraz siedzimy w Santa Elena, dochodzimy do siebie i powoli godzimy sie z mysla, ze zaraz musimy ruszyc do Caracas, gdzie, mamy nadzieje, naprawia nasz aparat.

Powoli bedziemy zamieszac nowe galerie na naszej stronie (w dziale FOTO – ZIEMIA), wiec zapraszamy do odwiedzania.

Pozdrawiamy