Zdjecia. W koncu, bo dlugich bojach i problemach technicznych udalo sie nam umiescic wszystkie zalegle zdjecia na stronie. Znajdziecie 7 nowych galerii (Antarktyda i Ushuaia, La Paz i zjazd rowerowy w dol The World;s Most Dangerous Road, Salar de Uyuni, Potosi, park narodowy Torres del Paine, lodowiec Perito Moreno i Machu Picchu). Galerie zbudowane sa inaczej niz poprzednio, ale przez to wszystko dziala jak powinno i nawet troche szybciej.

Teraz kilka slow o tym co sie u nas ostatnio dzialo. Po powrocie spod Fitz Roy;a postanowilismy odpoczac troche w El Calafate. Spedzilismy tam 6 dni, piszac nasze dzienniki, chodzac po miescie, jedzac steki, pijac dobre argentynskie wino (za cene, za ktora w Polsce można co najwyzej kupic zakrecane wino marki wino spod lady) i spiac. Bylo nam to bardzo potrzebne i cieszymy sie, ze nawet nie bylo duzo ludzi w hostelu – bylo po prostu spokojnie i cicho. Sielanka skonczyla sie co prawda wraz z najazdem Izraelczykow, ktorych spotykamy ostatnio wiecej niz Amerykanow, Anglikow i Holendrow razem wzietych. Rzeczy, które od razu rzucaja sie w oczy to, ze mlodzi podrozujacy Izraelczycy (w wiekszosci, ale nie chcemy generalizowac) sa: glosni, uwazaja, ze wiedza wszystko najlepiej, nie licza sie z tym, ze ktos moze chciec spac o 2 w nocy i wykazuja lekka niechec do kontaktow z obcokrajowcami. Mimo wszystko spotkalismy tez wielu Izraelczykow, z ktorymi swietnie sie rozmawialo. Pewnie jak w przypadku kazdej narodowosci sa ludzie tacy i tacy.

Z El Calafate postanowilismy ruszyc na poludnie, do Ushuaia. Ponad 22 godziny w autobusie, który  mial jechac 16, 6 razy popsuty silnik, brak narzedzi, stanie w srodku stepu patagonskiego i pchanie autobusu po drodze. Tak w skrocie to wygladalo. Bylo jednak smiesznie, bo przyzwyczailismy sie, ze niektore rzeczy dzieja sie w Ameryce Poludniowej inaczej niz w Europie. Nawet sklepik na promie plywajacym przez ciesnine Magellana byl zamkniety i nie kupilismy sobie pysznej goracej czekolady, ktora tam maja. Do Ushuaia dojechalismy w nocy, ale mielismy rezerwacje w hostelu, wiec wpadlismy akurat w srodek imprezy:) Rozmowy o podrozach, o tym kto gdzie bedzie na Swieta itd. Spotkalismy tu (w Cruz del Sur, nasz hostel w Ushuaia) duzo dobrych i otwartych ludzi i jest naprawde milo. Byly spiewy w miedzynarodowym chorze, ogladanie zdjec i smiech do 3 nad ranem. Rano pobudka, prysznic, spacer – dokladnie 10 krokow – do piekarni po swieza bagietke i sniadanie. Zyc, nie umierac. Cos pieknego. Pogoda zmienia sie jak w kalejdoskopie i często w ciagu 5 minut swieci slonce, pada snieg i mocno wieje. Ale to jest Ziemia Ognista, koniec swiata i tak tu po prostu jest.

Wczoraj sporo osob pojechalo na polnoc, by znalezc swoje miejsce na Swieta. Nie bylo juz zgielku, dlatego moglismy spokojniej porozmawiac o sytuacji na Swiecie i przypomniec sobie troche historie Polski. Poznalismy Nate’a ze Stanow, który przez rok chodzil do liceum w Wwie, z ktorym przegadalismy wczoraj pol nocy o stosunkach polsko – amerykanskich, Kuklinskim, Papiezu…Dlugo moglismy jeszcze tak rozmawiac, bo nie często zdarza sie nam rozmawiac o historii Polski i ogolnej sytuacji na swiecie z dwoch komplenie roznych punktow widzenia: Polakow i Amerykanow.

Dzisiaj rano postanowilismy pojechac razem z Joss, dziewczyna z Australii do Parque Nacional Tierra del Fuego . Jest to chyba najbardziej znane miejsce w poblizu Ushuaia, do ktorego wszyscy backpackersi jada, dlatego spodziewalismy sie sporo osob. Na szczescie milo sie zaskoczylismy bo bylo naprawde pusto. Niesamowite miejsce, pusto i cicho. Co chwile na naszej drodze pojawialy sie zajace, które nic nie robily sobie z naszego pobytu.

Zostaly juz tylko trzy dni do Swiat, wiec powoli bedziemy zabierac sie za przygotowania Swiateczne w hostelu. Jutro i pojutrze chcemy jeszcze pochodzic po okolicach lodowca, a potem zaczynamy gotowac argentynskie potrawy. Z tego co sie dowiedzielismy to najwazniejszy dzien dla nich to 24 grudnia, kolacje Wigilijna nazywaja “kolacja amerykaska” nie wiadomo dlaczego. Potrawy kompletnie roznia w od tych, do ktorych jestesmy przyzwyczajeni, poniewaz zamiast karpia, kapusty z grzybami, kulebiaka, kompotu, makielek i wielu innych pysznych potraw jedza smazone piersi kurczaka, mieso na zimno, salatki i melona. Srednio kolacja swiateczna sklada sie z 6 – 7 dan, a na atmosfere swiateczna tutaj skladaja sie choinki (wszystkie sztuczne), kilka kokard z lampkami i napisy Feliz Navidad (Wesolych Swiat) w supermarketach. Jakos tak inaczej, ale to ze Swieta sa inne, nie znaczy ze sa gorsze.

Pozdrawiamy